W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Więcej informacji o wykorzystaniu plików cookies znajdą Państwo na stronie z regulaminem. zamknij

Gdyby wszystkie gdyby...

15 września 2017

Felieton prof. Mirosława Piotrowskiego pt. Gdyby wszystkie gdyby... opublikowany w Tygodniku Katolickim Niedziela

 Foto: Tygodnik Katolicki Niedziela [gdyby.jpg]

Gdy 1 września obchodziliśmy w Polsce kolejną rocznicę wybuchu II wojny światowej, zaczynał się też nowy rok szkolny i wielu żywo dyskutowało o reformie edukacji, to Unia Europejska żyła przede wszystkim sprawą odkurzaczy, od tego dnia zaczęła bowiem obowiązywać unijna dyrektywa, na mocy której zakazano produkcji tych urządzeń z silnikami powyżej 900 W. Właściwie żadne to zaskoczenie. Trzy lata temu ograniczono moc odkurzaczy do 1600 W i zapowiedziano kolejne redukcje. Wszystko to dla naszego dobra, oczywiście. Odkurzacze podobno zużywają za dużo prądu, dlatego unijni urzędnicy i eksperci poza tym, że mają szczytne cele ekologiczne, wskazują na oszczędności płynące z ich, ograniczających nas, pomysłów. Według wyliczeń, w Polsce używa się 14 mln odkurzaczy. Gdyby więc wszystkie wymienić na modele z silnikami o mniejszej mocy, to, jak twierdzą unijni eksperci, zaoszczędziłoby się tyle prądu, ile zużywa 200 tys. gospodarstw domowych rocznie.

W skojarzeniach swoich idą dalej, podają kolejny przykład – przeliczają oszczędności na dwutlenek węgla i twierdzą, że pozwoliłoby to zmniejszyć jego emisję pochodzącą z 85 tys. samochodów. Ale nie tylko o Polskę chodzi przecież. Oto inne przykłady mające działać na wyobraźnię obywateli UE. Przyjęte rozwiązania w całej Unii do 2020 r. skumulowałyby oszczędność energii wystarczającej na „zasilenie metra w Londynie przez ok. 20 lat". To, zdaniem ekspertów, tyle prądu, ile rocznie produkują całe Węgry. Cóż za obrazowe porównania, jak nie przymierzając, rodem ze znanego kiedyś filmu „Motylem jestem, czyli romans 40-latka". Tam główny bohater – inż. Stefan Karwowski, budujący w systemie socjalistycznym Dworzec Centralny, miał wystąpić na estradzie i przedstawić w interesujący sposób pracę na swoim odcinku. Z pomocą przychodzili mu koledzy i kierownictwo zakładu. Podwładny Karwowskiego proponował: „Gdyby zebrać to wszystko drzewo, co jest na budowie, to można by zrobić taką dużą deskę jak stąd do tego Ryjo de Żanejro". Oprócz tego pomysłu oraz zgłaszanych przez niezapomnianego technika Maliniaka z inicjatywą wyszedł nawet minister: „Gdybyśmy – mówił – zebrali wszystkie płyty z fabryk domów i ułożyli jedna na drugą, jedna na drugą, oczywiście nie na sztorc, na płasko, to powstałaby góra wielkości Giewontu. To przemawia do wyobraźni, co?". Najciekawszym pomysłem błysnął jednak mały syn inżyniera Karwowskiego, który zaproponował: „Jakby wszystkie gdyby złączyć w jedno gdyby, toby...". Tu jednak został powstrzymany i film się skończył. Nasz unijny film jednak trwa.