Panie Przewodniczący, Szanowni Państwo! Kandydatów na komisarzy proponują rządy krajów członkowskich UE. Po ich zatwierdzeniu przez PE stają się oni wolni od zobowiązań kraju (swojego) pochodzenia. W założeniu mają dbać o równomierny rozwój Europy. Do tego potrzeba kompetencji oraz zaufania. Pierwszy aspekt poddany został w wątpliwość w trakcie przesłuchań kandydatów, którzy odpowiedzi - często wcześniej uzgodnione - formułowali na zasadzie nieprzyzwoitej ogólności. O szczegóły otarła się pani Catherine Ashton, co zakończyło się rozczarowaniem. W całości drużyna prężących muskuły komisarzy jest wątła, a obrazu tego nie są w stanie zmienić nieliczni, dobrze przygotowani merytorycznie kandydaci. Zobligowani jednak jesteśmy głosować nad całą Komisją en bloc, która nie przedstawiła klarownej strategii działania. Czy jesteśmy w stanie jej zaufać? W grupie Europejskich Konserwatystów i Reformatorów postawiono pytanie: czy oddalibyśmy budżet własnej rodziny i jej los w ręce tej Komisji? Wielu z nas udzieliło i dziś udzieli negatywnej odpowiedzi.

Panie Przewodniczący, Szanowni Państwo! Klimat i otaczająca nas przyroda jest dobrem wszystkich ludzi, także następnych pokoleń, dlatego musimy się czuć odpowiedzialni za ich ochronę. Na minionym szczycie klimatycznym przywódcy państw nie zdołali dojść do porozumienia w sprawie wspólnej strategii oraz instrumentów służących temu celowi. Paradoksalnie sądzę, że nie jest to zła wiadomość w perspektywie niepokojących informacji, które dochodzą m.in, z Wielkiej Brytanii i USA, o próbie manipulowania naukowymi danymi, celem osiągnięcia konkretnego rezultatu przez niektóre środowiska lobbingowe. Potrzebna nam jest wiarygodna diagnoza sytuacji, dlatego apeluję o powołanie niezależnej międzynarodowej grupy ekspertów, która opracuje rzetelny raport stwierdzający, czy aktywność ludzka ma rzeczywiście wpływ na zmianę klimatu i czy nie doszło do fałszowania danych. Politycy UE, ustalając wspólną strategię chroniącą klimat powinni także wziąć pod uwagę dysproporcje gospodarcze między krajami zachodniej i wschodniej Europy. W obliczu kryzysu proponowane działania mogą doprowadzić do ruiny wiele gospodarek.

Panie Przewodniczący, Szanowni Państwo!

Co sześć miesięcy spotykamy się tu w Parlamencie, aby podsumować dokonania kolejnego państwa kończącego sprawowanie przewodnictwa w Unii Europejskiej. Prezydencja szwedzka przejdzie do historii ze względu na to, że w trakcie jej kadencji zdołano przepchnąć lansowaną od blisko dziesięciu lat euro-konstytucję, nazwaną w obecnym kształcie Traktatem Lizbońskim. Dokonano tego wbrew woli wielu narodów. Ostentacyjnie zlekceważono wyniki referendów we Francji, Holandii i Irlandii. Wprowadzono zasadę deficytu demokracji, która ma być odgórnie reglamentowana, na rzecz rzekomego usprawnienia mechanizmów administracyjnych Unii. Pierwsze zmiany związane z wyborem osób na nowe stanowiska w Unii na razie wprowadziły organizacyjne zamieszanie oraz ogólne rozbawienie w Europie i na świecie. Prezydencja szwedzka tak naprawdę pozostawia Unię Europejską w stanie niepewności i chaosu.