Belgia już po raz dwunasty obejmuje przewodnictwo w Radzie Europejskiej, jest więc teoretycznie krajem doświadczonym. Jakkolwiek wielu na tej sali zastanawia się, jak kraj, który od pięciu miesięcy nie jest w stanie powołać własnego rządu i premiera, będzie mógł przewodzić 26 innym krajom członkowskim. Najbliższe półrocze będzie jednak zarówno dla Belgii, jak i wszystkich państw Unii okresem szczególnie trudnym. Z jednej strony odpowiedzialność przewodnictwa komplikują zmiany instytucjonalne wprowadzone przez Traktat Lizboński, a z drugiej widmo ogromnego kryzysu ekonomicznego. Jako priorytetowy prezydencja uznała walkę z kryzysem ekonomiczno-finansowym w Europie. Stawia także na ochronę klimatu. Wiele będzie zależało od pragmatyki realizacji tych zamierzeń. Pobudzanie rozwoju gospodarki niskoemisyjnej nie może odbywać się kosztem dławienia przemysłu Europy Środkowo-Wschodniej poprzez realizację narzuconej drastycznej redukcji CO2. Wykluczy to bowiem skuteczność wychodzenia z kryzysu całej Europy. Należy także mieć nadzieję, że trwające obecnie turbulencje polityczne w Belgii nie przeszkodzą w osiągnięciu tak nakreślonych ambitnych celów.
Sześciomiesięczna prezydencja hiszpańska przypadła na okres szczególny - trudny i eksperymentalny. Pierwszy raz wypełniała swoją rolę po wejściu w życie Traktatu Lizbońskiego, który na nowo zdefiniował i podzielił jej kompetencje. Docieranie stanowiska z nowopowołanym Przewodniczącym Rady nie urosło do rangi większego problemu w kontekście niepowodzeń politycznych, gospodarczych i finansowych. Nie udało się doprowadzić do ustalonego wcześniej szczytu UE-USA - przypomnę, że Prezydent Obama odmówił przybycia - oraz ważnego dla Hiszpanii szczytu Unii Śródziemnomorskiej. W obliczu potężnego kryzysu gospodarczego ster Unii przejęły Niemcy i Francja, nadając ton programowi pomocy finansowej dla Grecji. Widmo zapaści finansowej zawisło również nad samą Hiszpanią, stąd trudno się dziwić, że to działania innych krajów wybiły się na plan pierwszy w tej prezydencji. Bardziej niż nad priorytetami prezydencji hiszpańskiej zastanawiano się nad przyszłością strefy euro. Problemy te będzie musiała podjąć teraz także prezydencja belgijska. Dziękuję bardzo.
Panie Przewodniczący, Szanowni Państwo! W ostatnim czasie Polskę nawiedziły dwie groźne fale powodziowe, pozbawiając tysiące osób dobytku i dachu nad głową. Zalanych zostało wiele obszarów, w tym szczególnie ucierpiała Lubelszczyzna, a do rangi symbolu urosła całkowicie zalana gmina Wilków. Straty są tak ogromne i dotkliwe, że poszkodowane osoby z wielką nadzieją przyjęły zapowiedź pana Barroso o przyznaniu unijnej pomocy w ramach Funduszu Solidarności. Aby nie zawieść zaufania, Komisja Europejska powinna podjąć szybkie i zdecydowane działania. Mamy nadzieję, że przekazana suma nie będzie kwotą symboliczną. W tym wypadku należy usunąć wszelkie bariery, natychmiast uelastyczniając procedury, przekazując znaczne środki, które trafią bezpośrednio do ofiar klęski żywiołowej w regionach najbardziej poszkodowanych. Uchwalenie przez nasz Parlament rezolucji da mocny mandat Przewodniczącemu Barroso do podjęcia natychmiastowych działań.
